1920
Rutherford,
Londra Kraliyet Topluluğunda verdiği bir ders sırasında nötronların
mevcudiyeti ile ilgili kuramsal düşüncelerini dile getirdi.
1921
Ernest
Rutherford ve James Chadwick, Karbon, Oksijen, Lityum ve Berilyum
dışındaki bütün atomların transmutasyonunu (başka atomlara
dönüştürülmesini) gerçekleştirdi.
1922
İngiliz P.M.S.
Blackett, atomların transmutasyonu (başka atomlara
dönüştürülmesini) ile ilgili deneylerine başladı.
Niels Bohr; atom
yapısının yörüngesel elektron kabuklarından oluştuğunu öne sürdü.
1923
Fransız bilim
adamı Luis Victor de Broglie, elektronların hem parçacık hem de dalga özelliği
gösterdiğini keşfetti. Bu keşif Einstein’ın kuramını destekler
nitelikte idi.
1924
Kuantum
istatistiği alanında 1920 yılında
Hindistanlı bilim adamı Satyendra Nath
Bose
tarafından ışık paketleri için geliştirilen Bose-Einstein
istatistikleri, Einstein tarafından atomlar için genelleştirildi.
1925
Werner Heisenberg; Max Born ve daha sonraları da Erwin Schrödinger
kuantum mekaniğini formüle etti ve bunu bilim dünyasına açıkladı. Heisenberg kuantum
mekaniğinin ortaya çıkartılmasından ötürü 1932 yılında Fizik
alanında Nobel ödülüne layık görüldü.
1926
Albert Abraham
Michelson, ışığın hızını yeni bir yöntemle ölçtü ve o ana kadar
bilinmekte olan değeri daha da geliştirdi.
1927
Werner Heisenberg
“belirsizlik prensibini” açıkladı. Bu prensibe göre, herhangi bir
parçacığın hem konumunu ve hem de momentumunu belirlemek mümkün
bulunmamaktadır.
Boston’lu bir
Fizikçi olan Herman Blumgart, ilke kez ışınetkin izotopları bir
kalp hastalığını teşhis etmek amacıyla kullandı.
1928
Paul Dirac,
anti-parçacıkların mevcudiyetini öne sürdü.
Amerikan Fizikçi
Van de Graaff, elektrostatik parçacık hızlandırıcısı geliştirdi.
1929
Ernest O. Lawrence
ilk siklotron aygıtını kuramsal olarak tasarımladı. Bu aygıt,
protonları hızlandırıp, atom çekirdeğinin üzerine göndermek üzere
hazırlandı. Ernest O. Lawrence, 1939 yılında, siklotronu keşfedip,
geliştirdiği ve bu aygıtla elde ettiği sonuçlardan dolayı, Fizik
alanında Nobel ödülünü kazandı.
John Crockcroft ve
E. T. S. Walton, protonları hızlandırmak amacıyla yüksek-voltajlı
bir aygıt geliştirdi ve “doğrusal hızlandırıcı” olarak adlandırdı.
Bu aygıtla, nükleer tepkimelerle (atomların başka atomlara
dönüştürülmesi) ilgili çalışmalar gerçekleştirdi ve 1951 yılında Fizik
dalında Nobel ödülünü kazandı.
|